Friday, July 19, 2019

සීයාගෙන් IOT පාඩමක්

අද සර්ට මහන්සියි වගේ
ඔව් පු‍තේ, අද උදේ නුවර ඉදලයි ආවේ. පැය 3 කට වැඩිය ඩ්‍රයිව් කරලනේ ඉන්නේ
සර්.. දැන් සීයාට කොහොමද?”
ඒ වචනේ ම‍ෙගේ පපුවට ඇන්නා වගේ දැනුනා.. 
උසස් පෙළ පන්තියේ ඉන්න පුතාලා හැමෝමත් මගේම දරුවෝ කියලා එයාලාම මට පෙන්නලා දුන්නා.

සීයාට දැන් ගොඩක් හොදයි. දැන් එයාට හොදට ඇවිදින්න පුළුවන්… “ 
හැබැයි ඒකත් දැන් ප්‍රශ්නයක් වෙලා. එයාට සිහි කල්පනාව ටිකක් මදි වෙලාවකට. ඒක හරියන්න තව ටික කාලයක් යයි කියලා වෙද මහත්තයා කිව්වා” 
අනික දැන් දවල්ට ගෙදර ඉන්නේ සීයයි ආච්චියි විතරයිනේ
ඉතිං සර්.. සීයා හදිස්සියේ කොහේ හරි ගියොත්… එයාට එන්න මතක නැති වෙයිනේ
ඒකට නං ඉතිං මං උත්තරයක් හොයාගත්තා.. මේ තියෙන්නේ. මේ තමයි මේ වෙලාවේ සීයා ඉන්න තැන ගූගල් මැප් එකෙන්.එයා කොහේ ගියත් මට මෙහේ ඉදලා එයා ඉන්න තැන බලා ගන්න පුළුවන්. ඒක පොඩි අත් ඔර්ලෝසුවක්. මට ඕනේ නං ඒකට කෝල් කරන්නත් පුළුවන්.

ෂා.. මරුනේ


මං දරුවොත් එක්ක සීයගේ ඔර්ලෝසුවේ විස්තර කතා කලා. සීයාගේ පින්තූර බැලුවා. ඔර්ලෝසුවෙන් පින්තූරෙකුත් ගත්තා මෙහේ ඉදලාම. ඒ ව‍ගේ තව උපකරණ ගැනත් ගොඩක් දේවල් කතා කලා. එදා පීරියඩ් එක ඉවර වෙලා බෙල් එක ගහන කල්ම ඒ දේවල් ගැනයි අපි කතා කලේ.
සර්.. ඒ මොනවා වුනත් අපේ අම්මට එහෙම ඔය ඔර්ලෝසුව ගැන කියන්න එපා.. හොදද? ඊට පස්සේ එයා ඕකක් මටත් බදියි.. ”  පන්තිය ඉවර වෙලා යන ගමන් එක දරුවෙක් කිව්වා.
එයාලගේ විෂය නිර්දේශයේ තියෙන IOT පාඩමෙන් ගොඩක් හරිය ඒ පීරියඩ් එකේදි කතා කලා කියලා සමහර විට ඒ දරුවෝ දන්නෙත් නැතිව ඇති. 

_______________________________
පසු සටහන
ලංකාවේ වැඩිහිටියෝ බොහෝ දෙනෙක් නොසිතූ ලෙස ආ ගිය අතක් නැතිව යනවා. සමහරු ගොඩක් මහන්සි වෙලා ආයෙම හොයා ගන්න කොට එයාලට ගොඩක් කරදර වෙලා. එහෙම වෙන්නේ ගොඩක් වෙලාවට එයාලට අමතන වීම් හින්දා. දෙයක් වුනාට පස්සේ දුක් වෙන්නේ නැතිව තාක්ෂණය පාවිච්චි කරලා කරන්න පුළුවන් දේ කරන එක හොදයි. 
දැන් නම් තාත්තට ගොඩක් හොදයි. කල්පනාවත් ටික ටික හරි යනවා. තව ටික දවසකින් එයා හොදටම හොද වේවි.
ඔන්න එතකොට තමයි ඊළග කාරනේ. තාත්තා කියන්නේ ගොඩක් ඇවිදලා පුරුදු කෙනෙක්. එයා දවසට කිලෝමීටර දෙක තුනක් කොහේ හරි ඇවිදිනවා. එක්කෝ පන්සලට, නැත්තං කඩේ ළගට යනවා පත්තරේ බලන්න. එහෙමත් නැත්තං ලොතරැයියක් ගේන්න ටවුමටම පයින් යනවා වෙලාවකට. ඒ එයාගේ හැටි. අපි කවුරුවත් එයාව පාලනය කරන්න යන්නේ නෑ. එහෙම කරන්නත් බැහැ. සමහර වෙලාවට කියලා යන්නෙත් නැහැ. මුරණ්ඩු කම වත් තරහකට වත් නෙවෙයි. ඒ එයාගේ හැටි. 
එක දවසක් එයා අඹතැන්නට පියින් ගිහින් එන වෙලාවක කලන්තයක් හැදිලා දන්න කියන කෙනෙක් ලග ඉදලා ත්‍රී විල් එකක් කතා කරලා ගෙදර එවලා තිබ්බා. ඒ වගේ කරදරයක් වුනොත් කාට කියන්නද?
ඒත් දැන් එච්චර බය නැහැ. තාත්තා යන එන තැන් එයාගේ අතේ බැදලා තියන GPS Tracker එක හින්දා ඕනෙම තැනක ඉදලා බලා ගන්න පුළුවන්. හදිසියේ බස් එකක නැගලා ගියත් උපකරණය දන්න කෙනෙක් දන්නවා මෙයාව Track වෙන කෙනෙක් කියලා. ඒ හින්දා වෙන අයගේ සැලකිල්ලත් සෙවිල්ලත් ලැබෙන්න පුළුවන්. 

අනික ඔක්කොටම වඩා හොද දේ තමයි තාත්තා මේකට ගොඩක් කැමති එක. එයා ඒක හරිම ආසාවෙන් තියාගෙන ඉන්නේ. මමත් දවසකට සැරයක් විතර ඒකට කතා කරනවානේ. 

මම මේ උපකරණය ගත්තේ රුපියල් අටදාහකට අතුරුගිරියේ තැනකින්. ‍ඒක දවස් දෙකකට වැඩිය බැටරි කාලයක් තියනවා. මොබිටෙල් එකෙත් මේ වගේම ඔරලෝසුවක් තියෙනවා. දරුවන් වෙනුවෙන්. ඒක රුපියල් හයදාහයි. හැබැයි ඒකේ බැටරිය දවසකට අඩුවෙන් තියෙන්නේ. ඩයලොග් එකේ තියෙනවා සුරතල් සතුන්ට දාන්න පුළුවන් කොලර් එකක්. ඒක වුනත් ඉනේ පටියකට වාගේ දාන්න පුළුවන්. ඒක රුපියල් දහ දාහක් වෙනවා. ඒ‍කේ දවස් හතරක් විතර බැටරි තියෙනවා. අන්තර්ජාලයේ හෙව්වොත් මේ වගේ උපකරණ ගොඩක් හොයා ගන්න පුළුවන්. ඒවා හදන්නේ අපේ කාර්යයන් පහසු කර ගන්න නම්, ඉතිං ඒවා පාවිච්චි කරන එක අපේ වැඩක්….

Tuesday, July 16, 2019

තාත්තාට සනීපයි


හැමදාම උදේට අම්මට කතා කරන එක මගේ පුරුද්දක්. වෙනදා වගේම එදත් උදේ අම්මට කතා කලේ පුරුද්දට. ඒත් එදා අහන්ට වුනේ හිත අවුල් වන කතාවක්

තාත්තගේ අතක් පණ නෑ වගේ පුතේ. ඇහැකුත් පුංචි වෙලා. කතාවත් පැටලෙනවා ව‍ගේ ..”

ඒක නං එච්චර හොද දෙයක් නෙවයි. පොඩ්ඩක් ඉන්නකෝ අම්මා කිව්ව මං අනිත් පැත්තට කතා කලේ ඩොක්ට පැතුම්ට.

ලකී අයියා.. පුලුවන් තරං ඉක්මනට ලොකු ඉස්පිරිතාලෙකට අරන් යන්න”



හොද වෙලාවට එදා මල්ලි ගෙදර හිටියා. මල්ලිගේ ගෙදර තියෙන්නෙත් මහ ගෙදර වත්තේ මයි. මල්ලිට කතා කරලා විස්තරේ කීවම ඒ වෙලාවෙම එයා ගියා. ඒ යනකොටත් තාත්තගේ කකුලකුයි අතකුයි පණ නැති වෙලා.

තාත්තට අංශබාගේ හැදිලා…

උදේ නවය විතර වෙනකොට තාත්තව නුවර මහ ඉස්පිරිතාලෙට ඇතුල් කරනවා. එතන ඉදලා හවස තුන විතර වෙනකල්ම හදිසි ප්‍රතිකාර ඒකකයේ ඉදලා විවිධ පරික්ෂණ කරලා තමයි වාට්ටුවකට ඇතුල් කරන්නේ.

පහුවදා වෙනකන් මල්ලිට ඉන්න කියපු මං දවස් කීපයකට ඉන්න ලෑස්ති වෙලා පහුවදා පිටත් වුනා.



වාහනේ පැදගෙන මගට යනකොට මට ආරංචි වුනේ තාත්තගේ ටිකට් කපලා කියල. ඒක හිතට ලොකු සැහැල්ලුවක් වුනා. ටිකට් කපපු තාත්තව ගෙදර එක්කන් යන්න කියලා වාට්ටුව ලගට කාර් එක අරන් ගිය මාව කඩාගෙන වැටුනේ තාත්තා රෝද පුටුවේ ඉන්නවා දැක්කම.

මල්ලි රෝද පුටුවේ හිටපු තාත්තාව ව‍ඩාගෙන ඇවිත් කාර් එකෙන් තිබ්බා. තාත්තට මාව අදුනා ගන්නත් ටික වෙලාවක් ගියා.

අම්මයි තාත්තයි මල්ලියි මායි කාර් එක ඇතුලේ තනි වුනා. මොනවා කරන්නද හිතා ගන්න බැහැ. මේ තරං ලගින් අපි හතර දෙනා හිටියේ පොඩි කාලේ අම්මා තාත්තට තුරුල් වෙලා හිටියට පස්සේ වගේ. ඒ කාලේ දැනුන හැගීමක් මට දැනුනේ. ඒත් තාත්තා දැං ඉන්නේ මල්ලිගේ තුරුල්ලේ. මාව ගොඩක් අසරණ වෙලා. මොනවා කරන්න ද හිතා ගන්න බෑ.

තාත්තව ගෙදර එක්කන් යන්න බැහැ. පල්ලේකැලේ ආයුර්වේදෙට යමු”. මල්ලි කිව්වා. මං පල්ලේකැලේට යන්න වාහනය පදවන්න ගත්තා. ඒ යන අතරේ තමයි මල්ලිගේ නොනගෙන් කෝල් එකක් ආවේ. හරංකහවෙ වෙද මහත්තයෙක් ඉන්නවාලු. එයා අංශබාගේ හොද කරනවාලු.

වාහනය ආපහු හැරුණා. කටුගස්තොටින්, කුරුණෑගල පාරෙන් ගිහින් අරඹෙකඩේ හංදියෙන් බොක්කාවල පාරේ හරංකහව තැපැල් කන්තොරුව ලගට ගියා. 

අරඹේපොල බෙහෙත් ශාලාව” කියලා බොඩ් එකක් එතන ගහලා තිබුනා.

මේ බෙහෙත් ටික කරලා බලමුකෝ.. වෙද මහත්තයා කිව්වා…

මේ වෙද මහත්තයා තමයි අපේ අම්මට අංශබාගේ හැදුන වෙලාවෙ හොද කලේ…” අම්මට වෙද මහත්තයා මතක් වුනා. ඒක අපි හැමෝටම ලොකු සැහැල්ලුවක් වුනා.

කසාය, තෙල්වර්ග, ගුලි, කල්ක බෙහෙත් ගොඩයි. අපි එන ගමන් පූජාපිටියෙන් කසාය කිරාගෙනම ආවා.

දවසට දෙන බේත් වේල් ගණන දොළහකට වැඩියි. ඒ ටික හරියටම කරන්න ඕනේ.

ගෙදර ආව ගමන් තාත්තට කාමරය වෙනස් වුනා. සාලේ තිබුන ටීවි එක කාමරේට ගත්තා. අම්මට තාත්තට බණ අහන්න dish TV අරන් දීලයි තියෙන්නේ. ඒක Dialog TV වලට වඩා ලාබයි. මාසෙටම රුපියල් තුන්සිය තිහක බිලක් තමයි එන්නේ. ගොඩක් චැනල් තිබ්බට එයාලා පාවිච්චි කරන්නේ බෞද්ධයා, දිදුල, ශ්‍රද්ධා, රන්ගිරි කියන චැනල් හතර විතරයි.

තාත්තා වෙනදා හවසට බුදුගේ ගිලන්පස පූජාව තියලා පැයක් විතර වන්දනා කරනවා. ඒත් දැන් එයාට බුදුගෙට ගිහින් වන්දනා කරන්න විදියක් නැහැ. මම ගිලන්පස හදලා මල් කඩලා තාත්තට අත ගස්සලා බුුදු ගේ තැන්පත් කලා.

තාත්තේ, ගිලන්පස තැන්පත් කලා. ඔයා ඇදේ ඉදලාම වන්දනා කරගන්න”

තාත්තා හරි සතුටින් අත්දෙක එකතු කරලා වන්දනා කලා. ඒත් එයාට අත් දෙක එකතු කරන්න බැහැ කියලා අපිට තේරුනා. වම් අත හැම වෙලාවෙම පහලට කඩා වැටුනා. 



තාත්තට ලොකුම ප්‍රශ්නේ වුනේ වැසිකිලියට යන එක. ඒක තියෙන්නේ ගේන් එළියේ. ඒකත් කොමඩ් එකක් නෙවෙයි.  ඒ වෙලාවෙ හැටියට කරන්න පුලුවන් වුනේ ගෙදර තියන වේවැල් ලී පුටුවක වැල් ටික කපලා අරන් පුටුවක් හදා ගත්තු එක. මල්ලිටයි මටයි ගොඩක් කල් ඉදලා ඕනේ වුනාට ගෙදර ඇතුලේ නාන කාමරයක් හදන්න. තාත්තා කොහොම වත් කැමති වුනේ නෑ. එක සැරයක් මල්ලි ගෙදර බිත්තියට අල්ලලා වැසිකිලියක් හදලා පස්සේ තාත්තා ඒකත් කඩලා දාලා තිබ්බා.

ගෙවල් ඇතුලේ මොන ලැට් හැදිලි ද?” තාත්තා කිව්වේ එහෙමයි.

ගෙදර වත්ත පහළ තියෙන දොල පාරෙන් ගිහින් නාගෙන රෙදි හොදගෙන එන තාත්තට නාන කාමරයක් ඕනේ වුනේ නැහැ. ඒත් දැං එහෙම බෑ. තාත්ත ඉන්න කාමරේට අල්ලලා බාත්රූම් එකක් ඕනේ මයි. ඒත් එයා කැමැති කර ගන්න එපායැ.

තාත්තේ, දැන් අම්මට ගොඩක් වැඩනේ. රෙදි ගොඩක් හෝදන්න ඕනේ නේ. අපි එයාට රෙදි හෝදන මැෂින් එකක් ගෙනත් දෙන්න හිතුවා.”

ඒක හොදයි.. අම්මා පව්..” ඒ තාත්තා.

අම්මට දනිස් අමාරුවට බෙහෙත් ගන්න ගියාම දොස්තර මහත්තයා කිව්වා පුළුවන් නං කොමඩ් එකක් පාවිච්චි කරන්න කියලා. එයාට ඒ ඔක්කොම දාලා ගබඩා කාමරේ දෙකට බෙදලා නාන කාමරයක් හදලා දෙන්න කියලා අපි හිතුවේ”

ඒක නං හොදයි. අම්මා ගොඩක් පව්. එයා ගොඩක් මහන්සි වෙනවා”  ඒ තාත්තගේ අම්මට තියන ලෙන්ගතුකම.

කොහොම හරි දවස් දහයක් යනකොට ගෙදර ගබඩා කාමරේ දෙකට බෙදලා තාත්තා ඉන්න කාමරේට දොරක් එන විදියට අංග සම්පූර්ණ නාන කාමරයක් හැදෙනවා. කොමඩ් එක, සින්ක් එක, ෆුල් ඔටොමැටික් වොෂින් මැෂින් එකක් විතරක් නෙවෙයි හොට් වොටර් ෂවර් එකක් එහෙමත් ඇතුව.



තාත්තට බෙහෙත් හදන එක තමයි අමාරුම වැඩේ වුනේ. බෙහෙත් වර්ග හොයන්න. ඒවා තම්බන්න එහෙම ගොඩක් වැඩ. පවුලේ හැමෝම වගේම ලගපාත අයත් ඒවට උදව් වුනා.අම්මට වැඩියෙන්ම උදව් කලේ මල්ලිගේ නෝනා.  තාත්තව බලන්න ගොඩක් අය ආවා. විහින්දිත් අම්මයි ආච්චියි එක්ක එක සති අන්තෙක ඇවිත් ගියා. ගමේ හැමෝම වගේ තාත්තව බලන්න ආවා. කබඩ් එකක එක පැත්තක් පිරෙන්න කිරිපිටි, බිස්කට්..

මටත් හැමදාම ඉන්න බැහැනේ. රස්සාවත් බේරගෙන ගෙදර දේවලුත් බලන්න එපායැ. ඒ හින්දා සිකුරාදා, සෙනසුරාදා, ඉරිදා තාත්තා ලග ඉදලා සදුදා පාන්දර තුනට විතර නැගිටලා ලෑස්ති වෙලා වාහනේ පැදගෙන වැඩට එනවා. කොහොම හරි උදේ හත හමාර වෙන්න කලින් මං ඉස්කෝලේ. රෑට හරියට නින්දක් නැති හින්දා ඒකත් එච්චර ලේසි වැඩක් නෙවෙයි. ඒත් තාත්තා වෙනුවෙන් ඒ දේවල් මට නං මහන්සියක් වුනේ නෑ. හොද වෙලාවට මල්ලිටත් සති පහකට ගමේ ඉස්කෝලෙට අනුයුක්තියට එන්න වෙලා තිබුනේ. ඒ හින්දා එයා අනිත් දවස් වල තාත්තා ලග හිටියා.

වෙද මහත්තයා බෙහෙත් දෙන්නේ සතියකට. සතියෙන් සතියට තාත්තව බෙහෙත් ගේන්න එක්කන් ගියා. මුල් සති දෙකේ එයාව ඔසවාගෙනයි ගියේ. ඒත් තුන්වෙනි සතියේ බෙහෙත් ගෙන්න යන්න එයාට ඇවිදගෙන යන්න පුළුවන් වුනා. අතත් ටිකක් විතර හොදයි. ඇගිලි වලින් වැඩ කරන්න බැරි වුනාට සරම ඇද ගන්න පුළුවන් මට්ටමට පත් වෙලයි තිබුනේ.

සිංහල වෙදකම කියන්නේ විශ්ව කර්ම වෙදකමක්. සති දෙකෙන් තාත්තා අල්ලගෙන ඇවිදිනවා.









තාත්තා හරි සතුටින් නේ ඉන්නේ” හිනා වෙලා ඉන්න තාත්තා දිහා බලාගෙන වෙද මහත්තයා කිව්වා.



ඒක ඇත්ත. අපි මේ දවස් ටිකේ තාත්තට ලෙඩ වෙලා කියලා දැනෙන්නවත් තිබ්බේ නෑ. වෙනදා එයා කරන කියන දේවල් හැම දේම එයාට කොහොම හරි කරන්න ලෑස්ති කලා. බණ අහන්න පිරිත් අහන්න දුන්නා. කවුරු හරි හැම වෙලාවෙම ලග හිටියා. එයා කරපු පිංකං මතක් කලා.  ඒ වගේමයි තාත්තගෙත් හිත ගොඩක් හයියයි. එයා ලෙඩ වෙලා කියලා පොඩ්ඩක් වත් දුක් වුනේ නෑ.



වෙද මහත්තයෝ ඔයා නං දෙවියෙක්. ඇත්තමයි. ….”

තාත්තා මේ තරං ඉක්මනට හොඳ වෙලා ඉන්නේ වෙද මහත්තයා හින්දා…”

-----------------------------------------------------------



මේ කතාව කියවපු කාට හරි මේ වෙදමහත්තයාව වුවමනා වේවි.



වෛද්‍ය ජයන්ත සමරවික්‍රම මහතා

අරඹේපොළ බෙහෙත් ශාලාව

හරංකහව

මහනුවර

දුරකතන අංකය - 072 4746494


Friday, May 24, 2019

ඉතිරිකිරීම ආදායම හා වියදම

ඔබ හිතාවි ඔබේ ආදායමට හරියන්න වියදම සකස් වෙනවා කියලා. ඒ හින්දා ඔබට ඉතිරි කරන්න බැහැ කියලා.

මං කියනවා ඒක වැරදියි කියලා.මම කියනවා ඔබේ වියදමට හරියන්න ඔබේ ආදායම සකස් වෙනවා කියලා. ඒක මහ පුදුම දෙයක්.

හිතන්න ඔබ මුදල් සීට්ටුවකට අලුතින් සම්බන්ධ වුනා කියලා. ඔබ කො‍හොම හරි ඒ මුදල ගෙවනවා. ඒ කියන්නේ ඔබගේ ආදායම කොහොම හරි සකස් කරගෙන. ඉතිරි කිරීමත් ඔබේ අත්‍යවශ්‍ය වියදමක් කරගන්න. එවිට ඔබ ඒ විදයම කොහොම හරි කරනවා.

තවත් එකක්. ඒ වියදම අනිත් වියදම් වලට කලින් කරන්න.

හිතන්න ඔයාට රුපියල් දෙදහසක් ලැබුනා කියලා. ඔයා ඒකෙන් නිශ්චිත ප්‍රමාණයක් හිතමු 10% ක් කියලා, ඒ කියන්නේ රුපියල් දෙසීයක් ඉස්සෙරලාම ඉතිරි කරනවා. ඉතිරි  කලාට පස්සේ ඉතිරි වෙන එක වියදම් කරනවා. 

අතට ලැබෙන හැම රුපියලකින්ම ඉතිරි කරන කොටස මුලින් ම ඉතිරි කරනවා.

ටික දවසක් යනකොට ඔයාට පුදුම හිතේවි. ඔයාට හිතාගන්නවත් බැරි තරම් මුදලක් ඔබගේ බැංකු ගිණුමේ පවතිවි.

ඉතිරි කරමු. ජීවිතය දිනමු.

පින්තූරය - අන්තර්ජාලයෙන්


Friday, May 10, 2019

රියානාට ලිපියක්

2019.05.10
නිවසේදී,

බුදු සරණයි !
ආදරණීය මිතුරිය රියානා වෙත,

සුපුරුදු ලෙස මෙම ලිපිය ආරම්භයේදී නම් මම ඔබෙන් සුව දුක් නොවිමසමි. මන්ද යත් රට තුල පවතින කලබලකාරී වාතාවරනය නිසා ඔබ සිත තුල ඇති වී ඇති තත්වය මා හට හොඳින් වටහාගත හැකි නිසාය.
මා මේ ලිපිය ඔබට ලියන්නේ ගෙවුණු දින කිහිපය තුල ඔබ පාසල් නොපැමිණීමත්, පැමිණි දින කිහිපය තුල ඔබ මහත් සිත් වේදනාවෙන් සිටි නිසාත්ය.

අප විවිධ ආගම් වල මිතුරන් වුවත් එකම පාසලේ ශිෂ්‍යාවන් වෙමු. එකට සෙල්ලම් කළ , එකට පාඩම් කළ, එකම පන්තියේ යෙහෙලියන් වෙමු. ඒ මිත්‍රත්වය තුල කිසිදු ආගම් භේදයක් නොතිබුණි. එකම බත් පත රසවිදිනුයේ එනිසාම නොවෙද මිතුරියනි. කවුරුන් කවදා කෙසේ කීිවත් ඔබ බොහෝ මිත්‍රශීලී, කරුණාවන්ත, සංවේදී මිතුරියකි. මම කිසියම් පිරිසක් විසින් කරන ලද මිලේච්ඡ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවක් නිසා මාගේ මිතුරිය අමතක කිරීමට තරම් සැහැසි මිතුරියක් නොවෙමි. ඔබ බෙහෙවින් සතුටු විය යුතු කරුණ නම් සෑම විටම ඔබේ යෙහෙලියන් සැම දෙනාම ඔබ සමඟ වීමයි.

යම් ආගමක් යැයි පවසන ලද අන්තවාදී පිරිසක් විසින් සිදු කරනු ලැබූ මේ ත්‍රස්ත ක්‍රියාව මුළු ලෝකයක් දුකින් වෙලා ඇති මොහොතක ඔබ වෙත එල්ල වන කිසිදු චෝදනාවක් ඔබ පිළිගත යුතු නොවේ. මන්ද යත් එම චේදනා ඔබට අයිති නොවන නිසාය. මාගේ ශාස්තෘ වු බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කර ඇත්තේ මෙසේය.

“අත්තනාව කතං පාපං - අත්තනා සංකිලිස්සති
අත්තනා අකතං පාපං - අත්තනාව විසුජ්ඣති
සුද්ධි අසුද්ධි පච්චත්තං නාඤ්ඤෝ අඤ්ඤං විසෝධයේ”


“තමා විසින් කරන ලද පාපය තමා කිලිටි කරන්නේ ය.
තමා විසින් නොකරන ලද පාපය තමා පිරිසිදු කරන්නේය.
පිරිසිදු බව හා අපිරිසිදු බව තමා අතම පවතින්නකි.
කෙනෙක් තව කෙනෙකු පිරිසිදු නොකරයි.”

මම එය තවත් හොඳින් පැහැදිලි කරන්නම්,

අප කෙතරම් නිවැරදි වුවත් නොකළ වරදකට වැරදිකාරයෙකු වී ඇනුම් බැනුම් , දඬුවම් විදීමට සිදු වන අවස්ථා ඇත. නිවැරදි අපට යමෙකු දඬුවම් කළ පමණින් අප වැරදිකරුවන් වන්නේ නැත. මක්නිසාද යත් අප වරදක් සිදුකොට නොමැති බැවිනි. අල්ලෙහි තුවාලයක් නැතිනම් මොන තරම් විෂක් අතින් ගනු ලැබුවත් ශරීරයට විෂක් ඇතුළු නොවන බව බුද්ධ දේශනාවයි.
සිදු වූ දේ සියල්ල අතීතයයි. ඒ අතීතයත් ගෙවෙනා වර්තමානයත් තුළින් අනාගතය උදෙසා උගෙන අපි සැම දෙනාම ජාති, ආගම් ,කුල , භේද පසෙකලා අවිහිංසාව පතුරවමු. බෞද්ධ හෝ වේවා, ඉස්ලාම් හෝ වේවා, කුමන ආගමක් හෝ වේවා, එක මව් තුරුලේ වැඩෙන එකම ධජයක් සෙවණේ වෙසෙන ශ්‍රි ලාංකිකයන් ලෙස අපි මුළු ලොව පුරා එකමුතුකමේ රාවය නංවමු. එවිට සැම සිත් තුල අවිහිංසාවේ ධජය නැංවේවි. මාගේ මිතුරියනි, නැවතත් ඔබේ අම්මා අතින් සෑදූ ප්‍රනීත වටලප්පමක රස බැලීමේ ආශාව හිතේ රදවාගෙන ඔබ නැවත සුපුරුදු පරිදි පාසල් පැමිණෙන තුරු අපි මගබලා සිටින්නෙමු.

මීට ,
ඔබේම ආදරණීය මිතුරිය,
විහින්දි.


Monday, February 25, 2019

හීං අයියා


මගේ අම්මයි තාත්තයි දෙන්නටම ගොඩක් වයසයි. තාත්තට දැන් හැත්තැ අටක්. දැන් ඉතිං එයාට තනියෙන් දුර බැහැරක යන්න බැහැ. එයාගේ සහොදරයෝ දෙන්නෙක්ම දැනට ජීවතුන් අතර නැහැ. තාත්තගේ නංගි ඉන්නේ මැදිරිගිරියේ. එයගෙත් මහත්තයා නැතිවෙලා. ඒ වගේම එයත් ලෙඩින්. කොච්චර වයසට ගියත් අයිය කෙනෙකුයි නංගි කෙනෙකුයි අතර තියෙන බැඳීම නැති වෙන්නේ නැහැ. 
මේ සැරේ ගෙදර ගිය ගමන්..
"තාත්තේ.. හෙට උදේම මැදිරිගිරියේ නැන්ද ව බලල එන්න යන්න ලැහැස්ති වෙන්නකෝ"
"පුතාට මහන්සි නේද?"
"මහන්සි තියෙන්නේ මටනේ.. ඔයාලා දෙන්න ලැහැස්ති වෙන්නකෝ..."
පහුවදා උදේ පහ හමාර වෙද්දි අම්මයි තාත්තයි එක්ක මැදිරිගිරියේ යන්න පිටත් වුනා. 
"එකපාරටම නේ කිව්වේ.. මොනවත් හදාගන්නවත් බැරි වුනා. " වෙනදා නම් නෑදෑ ගෙදරක යනකොට අම්මා වැලිතලප හරි කොකිස් හරි හදනවා. 
මම දඹුල්ලේ හෙල බොජුන් එකෙන් නතර කලා. එතනින් තේ බිව්වා. අම්මා ගෙනියන්න කියලා කොකිස් ගත්තා එතනින්.
"යන ගමන් සිල්ලර බඩු කඩයක් ගාව නවත්තන්නකෝ"
මැදිරිගිරියේ ටවුමේ කෝප්-සිටි එකේ වාහනය නතර කලා. අම්මයි තාත්තයි ගිහින් ගෙදරට ඕනේ කරන දේවල් ටිකක් ගත්තා. සීනි 500 ක් ,තේකොල 100ක්, බීලූණු 500 ක්, කරවල කෑල්ලක්, පරිප්පු, සොයාමීට්, අල, තව තව දේවල් ටිකක් ගත්තා.
මම සල්ලි අදිනව දැකපු තාත්තා.. සාක්කුවට අත දාලා සල්ලි අතට ගත්තා. එතන දාහේ කොලයකුයි පන්සීයේ කොලයකුයි තව සීයේ කොල දෙකු තුනකුයි තමයි තිබ්බේ. එ ඊයෙ හවස වත්තේ තිබුන කෙසෙල් කැනක් විකුණලා ගත්තු සල්ලි ටික.
"හරි හරි මං සල්ලි දෙන්නං..." 
"හා එහෙනං දෙන්නටකෝ.. නංගි බලන්ට ඉතිං අයිය නිකං යන්ටයැ නේද?" මං හිනාවෙලා තාත්තට සල්ලි දෙන්න ඉඩ දීලා පැත්තකට වුනා. ගෙදර යනකොට තාත්තගේ වියදමට කීයක් හරි දීලා යන එක මගේ වැඩක්නේ. 
මැදිරිගිරියේ ඉදලා කිලෝමීටර 10 ක් විතර ගියාම හම්බවෙන පුල්ලියාර හන්දියේ තමයි නැන්දලාගේ ගෙදර තියෙන්නේ. අපි උදේ දහය විතර වෙනකොට එහාට ගියා. 
එහෙ ඉන්නේ නැන්දයි, වයස පනහක් විතර වෙන කසාද බැදලා නැති එයාගේ ලොකු දුවයි විතරයි. අක්කත් වැටිලා අතක් කැඩිලා දැන් මාස හතරක් විතර වෙනවා. ඒ හින්දා එයාගේ වැඩත් හැමදේම කරන්නේ නැන්දා. ඒ මදිවට ගියසතියේ අක්කට බේත් ගන්න ගිහින් එන වෙලාවේ බස්එකෙන් බහිද්දි කකුල ලිස්සලා ගිහින් උලුක් වෙලා. ඇවිද ගන්න බැරි තරම් අමාරුයි. පොඩි අක්කා ඇවිත් දවස් දෙකක් විතර ඉදලා ගිහින්. 
දරුවෝ මොන රස්සා කලත් මොන තැන්වල හිටියත් ගොඩක් වෙලාවට ගම්වල ඉන්න අම්මලා තාත්තලා අසරණ වෙන එක නවත්වන්න ගොඩක් අමාරුයි. මොකද එයාලට නගරෙට හුරු වෙන්න කොහොමත්ම බැහැ. දරු මල්ලෝ එක්ක නගරෙ ඉන්න දරුවන්ට ගමට එන්න කොහොමත්ම බැහැ. ඒක ඉතිං කාගෙවත් වැරැද්දක් නෙවෙයි. 
අපි එනවා දැකපු නැන්දා නොන්ඩි ගගහා අපි ඉස්සරහට ආවා.
"හීං අයියා... දණ ගහන්ටනං අමාරුයි" එහෙම කියපු නැන්දා කොන්ද නමලා වැදලා තාත්තවයි අම්මවයි පිළිගත්තේ. 
අපි ගෙට ගොඩවෙලා ආ ගිය තොරතුරු කතා කලා. නැන්දා කුස්සියට ගිහින් ලිපට දර කෑලි දෙකක් දාලා ගින්දර පත්තු කරලා අපිට තේ හදලා දුන්නා. 
අම්මයි නැන්දයි එකතු වෙලා දවල්ට ඉව්වා. කන ගමන් නැන්ද මෙහෙම කිව්වා.
"මට අද ගොඩාක් සතුටුයි. හරියට අවුරුදු වගේ...."
අයියව දැක්කේ අවුරුදු ගානකට පස්සේ. තාත්තයි මනුස්සයයි නැතිවුනාට පස්සේ ඉතුරු වෙලා ඉන්නේ හීං අයියා විතරයි. ඉතිං ඒ අයියා එයාව බලන්න ආවම සතුටු නැත්තේ මොන නංගිටද? තමන්ගේ අතිං උයපු බත් කටක් අයියට කන්න දෙන්න මොන නංගිද අකමැති? ඉතිං නැන්දට අවුරුදු වගේ සන්තෝස වෙන එක අහන්ටත් දෙයක්ද? සමහර විට අවුරුදු නැකත් වෙලාවටත් ඒ ගෙදර අක්කයි නැන්දයි විතරක්ම වෙන්න ඇති.
කාල බීලා එහෙම ඉවර වෙලා ටික වෙලාවක් ඉදලා හවස එක හමාර විතර වෙනකොට අපි පිටත් වෙන්න කියලා ලෑස්ති වුනා.
"අම්මයි තාත්තයි නැන්දයි එකට ඉදලා පොටෝ එකක් ගමුකෝ..."
නැන්දා දුවලා ගිහින් අලුත් චීත්තයක් ඇඳගෙන ආවා. එයාට පොටෝ එක ගත්තට ගොඩක් සතුටුයි.

ඒ අස්සේ හාල්, පොල්, දොඩම්, දෙහි එහෙම වාහනේට පැටවෙන්න ගත්තා. සමහර ඒවට තාත්ත එච්චර මනාප වුනේ නෑ. කොහොම හරි අයියලා- නංගිලාගේ දේවල් වලට මං ඇගිලි ගහන්න යන්නේ නැතිව කාර් එකේ දොර ඇරලා දාලා පැත්තකට වෙලා හිටයා.
වැදලා කරලා ඉවර වෙලා අපි වාහනයට නැංගා. නැන්දා පිළිකන්න උඩට වෙලා වාඩි වෙලා ඇස්දෙකේ කඳුලු පුරෝගෙන අපි පිටත් වෙන දිහා බලං හිටියා.
තාත්තත් ඇස්වල කදුලු පිහිනවා මං කණ්නාඩියෙන් දැක්කා.

Friday, February 8, 2019

නිකසල මහඑළිය ජාතික වනෝද්‍යානය


සුද්දා හොර්ටන් තැන්න කිව්වට ඒකාලේ ඉදලා කියන්නේ මහඑළිය. අපි කට්ටිය මහඑළියේ ගියේ කුඩා ලෝකාන්තය, මහ ලෝකාන්තය වගේම බේකස් ඇල්ල බලාගන්න ගමන් වනාන්තරේ කට්ටිය දාලා ගිය කුණු එහෙම තිබ්බොත් ඒ ටිකත් එළියට අරන් එනන කියලයි. ඒත් ටිකට් ගන්න තැනදිම ආරංචි වුනේ වනෝද්‍යානය ඇතුලට කිසිම පොලිතින් ප්ලාස්ටික් දේවල් ගෙනියන්න දෙන්නේ නැහැයි කියලා. ඇත්තටම ඒ ගැන සතුටු හිතුනා. ලස්සන වනාන්තරය ඒ විදියටම තියන එක තමයි අපි හැමෝගෙම වුවමනාව. වාහනේ තිබුනා කුණු එකතු කරන බෑග් පැකට් එකක්ම. ඒත් මේ විදියට පාලනය වනවා නම් අපිට කරන්න දෙයක් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැනේ. කොකටත් කියලා එක මල්ලක් ලේන්සුවක ඔතලා සාක්කුවට දාගත්තේ මගදි කවුරු හරි නොසන්ඩාලයෙක් දාලා ගිය දෙයක් තිබ්බොත් අරන් එන්න හිතාගෙන. ඇතුල්වීමේ දොරටුවේදී බෑග්, සාක්කු ඔක්කොම පරික්ෂා කලා. වතුර බෝතල් ගෙනියන්න දෙනවා. ඒවගේ ලේබල් කපලා ගලවනවා. ඒක ගොඩක් හොද වැඩක්. මොකද මේ පොලිතින් ලේබල් ගොඩක් ඒවා ගැලවෙන්න පුළුවන්. ප්ලාස්ටික් බෝතල් ගෙනියන අයගේ විස්තර ලියාගන්නවා. එයාලට ඒවා ආයෙම ගේන්න කියලා උපදෙස් දෙනවා. මොකද කිලෝමීටර දහයක් විතර දුර ගමනක් තමයි ඇවිදින්න තියෙන්නේ.  

මිහිදුම් වනාන්තර කියන වචනේ ගොඩක් ලස්සනයි. ඉතිං මහඑළිය කියන්නේ මිහිදුම් වනාන්තරයක්. කොයි වේලේ මිහිදුමෙන් වැහිලා යයිද කියලා කියන්න බැහැ. ඒ ප්‍රදේශයේ ගෝනුන් බහුලව දකින්න පුළුවන්. ඒ වගේම ලංකාවට ආවේනික කටුසු විශේෂ, මැඩියන් විශේෂ ගනනාවක් ම මහඑළියේ ඉන්නවා. ආවේනික සතුන් වගේම වටිනා ශාක ප්‍රජාවකුත් මෙහි හමුවෙනවා. විශාල තෘණ භූමි, කදුකර වනාන්තර , වගුරු බිම් වගේ සුවිශේෂ පරිසර පද්ධති මේ ප්‍රදේශයේ තියෙනවා.


මෙතරම් මහා විශාල වනාන්තර පද්ධතියක් ආරක්ෂා කර ගෙන ඉන්න ,ඇත්තටම මෙතන සේවය කරන නිළධාරි මහත්තුරු ගොඩක් ලොකු දෙයක් කරනවා. ඒ යාන්ත්‍රණය නැත්තං මේ යන එන මහ සෙනගේ හැටිටට මේ වෙනකොට වනාන්තරයක් නැති වෙන්න ඕනේ. ඕනෙම තැනක් ආරක්ෂා වෙන්නේ එතන පාළනය වන යාන්ත්‍රණය හන්දා.




කිලෝමීටර 10 ක් විතර ඇවිදින්න තියෙන මේ වනාන්තරේ කුඩා ලෝකාන්තය නැරඹුම් ස්ථානයේ දමලා තිබුන ප්ලාස්ටික් බෝතල් 50-60 ක් ඇරෙන්න මග දිගට කසල දකින්ට ලැබුනේ ඉතාම අඩුවෙන්. ඇත්තටම කියනවා නං ටොපි කොලයක් චොකලට් කොලයක් වත් තිබ්බේ කලාතුරකින්. 

මහඑළිය එළිය කරන විරුවො

මිනිස්සු දහස් ගණනක් යන තැනක් ඒ විදියට ආරක්ෂා වෙලා තියෙන එක එතන පාලන අධිකාරියේ ක්‍රියාකලාපය හන්දා කියන එක පැහැදිලියි. ඒ වෙනුවෙන් එයාලා හැම දෙනාටම පරිසරයට ආදරය කරන හැමෝගෙම ආචාරය පිරිනමන්න ඕනේ. පූජනීය පරිසරයක ට යන ඕනෙම කෙනෙකුට ඒක අවලස්සන කරන්න හිතෙන්නේ නැහැ. ඒ ආකල්ප වෙනස ඇතිවෙන්නේ පරිසරයත් එක්කමයි.

මහඑළිය ට එළිය දෙන විරුවෝ

අපේ රටේ හැම තැනම සේවය කරන නිළධාරී මහතුන් මේ පිරිසිදු බිමට පැමිණ බලන්න වටිනවා. එයාලගේ තැනුත් කොහොමද ප්ලාස්ටික් පොළිතින් වලින් බේරාගන්නේ කියලා මහඑළිය ජාතික වනෝද්‍යානයේ කළමණාකාරිත්වය අපිට මොනවාට පැහැදිලි කරලා දෙනවා.

Tuesday, February 5, 2019

පොළොන්නරු යුගයේ නූතන පරපුර...

නුවරඑළියේ ගිහන් එන අතර මගදී කිතුල්ගල පහු කරලා ටිකදුරක් එනකොට දකුණු පැත්තට යන පාරක් ලග තොරණක් ගහලා තිබුනා.
"තාත්තේ.. ලෝකේ ලොකුම සැතපෙන පිළිමේ නෙළනවාලු.. යමුකෝ බලන්න...."
ඒ වෙනකොටත් ටිකක් දුරට ගිහින් තිබුන වාහන ය ආපහු හැරුනා.
රුවන්වැල්ල - හුඹස්වලාන ශ්‍රී ශෛලබිම්බාරායේ ලෝකයේ දිගින් වැඩිම සැතපෙන ශෛලමය බුදුපිළිමය නෙලන ස්ථානය ට යන මාර්ගය බව සදහන් පුවරුවක් වගේම තොරණකුත් එතන ඉදිකරලා තිබුනා. එතනින් ඇතුලට මාර්ගයේ කිලෝමීටර දෙකක් විතර ගියාම තමයි පන්සල හම්බවෙන්නේ. පාරට දකිනකොට ලොකු පෙනුමක් නැති වුනාට කන්ද නැගලා ඉහලට යනකොට ගමේ පන්සලක අපූරත්වය දකින්නට පුළුවන්. 



පන්සලේ චෛත්‍යයත් පහු කරලා තවත් ඉහළට නැංගම පිහිටි ගල් තලාවේ නෙලමින් පවතින පිළිම වහන්සේ දකින්න පුළුවන්.

ඇත්තටම අනුරාධපුරයේ, පොළොන්නරුවේ ගිහින් ඒ ඉතිහාසය ගැන ආඩම්බර වෙන අපිට මෑත ඉතිහාසයේත් ඒ වගේ දක්ෂ ශිල්පියෝ ඉන්නවා කියන්න හොදම සාක්ෂියක් තමයි මේ මහා නිර්මාණය. විශේෂත්වය තමයි සම්පූර්ණ නිර්මාණය  අපේ රටේ පාරම්මරික ශිල්පීන් අතින් සිදුවීම. සබරගමු පළාතේ සංඝනායක ශාස්ත්‍රපති නාරංගස්තැන්නේ ධම්මකිත්ති නායක හාමුදුරුවෝ තමයි මේ මහා නිර්මාණයේ නියමුවානන් වහන්සේ.


රුපියල් දහසේ නෝට්ටුවක් විහින්දිගේ අතට ලැබුනා. දුවේ මේක පිළිමේ හදන්න ආධාරයක් විදියට පූජා කරලා එන්න.
"මේ පිළිමෙ නෙළන්න කෝටි 700 ක් විතර යනවා. ඔයාලා දෙන ආධාර මුදල් වලින් තමයි ඒ දේවල් සිද්ද වන්නේ." එතන හිටපු හාමුදුරුවන් වහන්සේ නමක් කිව්වා.

අවුරුදු දහස් ගණනනක් පවතින ලක්ෂ ගණනකගේ වැදුම් ලබන මහා නිර්මාණයක් කරන්න පුංචි හෝ දායකත්වයක් දෙන්න ඔයාලටත් පුළුවන් නම් මේ පින්තූරයේ විස්තර තියෙනවා.
ගිණුම් අංක- 081-2-001-5-001-4319 මහජන බැංකුව- රුවන්වැල්ල
දුරකතන අංක -033 2265239/ 071 9990409

තෙරුවන් සරණයි!